Concentratiekampen van de Tweede Wereldoorlog

concentratiekamp

De Holocaust was de systematische, door de staat gesteunde vervolging van en genocide op de Europese Joden door nazi-Duitsland en zijn collaborateurs. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde dit systeem tot de moord op ongeveer 6 miljoen Joden in concentratiekampen. Het kamp Auschwitz is het symbool geworden van al deze wreedheden, alleen al door zijn omvang en bekendheid. Naar schatting zijn daar tijdens de Tweede Wereldoorlog 1,3 miljoen mensen vermoord, waaronder meer dan een miljoen kinderen die in gaskamers werden vermoord of ter plaatse werden neergeschoten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er geen plaats voor Joden in Hitler’s Duitsland; zij moesten worden “uitgeroeid”. Er werd een plan opgesteld in de “Endlösung der Judenfrage” (Definitieve Oplossing van het Joodse Vraagstuk). Vanuit Westerbork bleven treinen achter met hun dode lichamen en toen iemand probeerde deze wissels terug te draaien, leidde dat alleen maar tot nog meer verschrikkingen in concentratiekampen zoals Auschwitz. Waar de meeste overlevenden heen gingen na uit andere plaatsen te zijn ontsnapt.

Jodenvervolging in concentratiekampen

In 1942 waren de nazi’s niet langer bezig met het uitroeien van Joden op kleine schaal. Ze waren ontevreden geworden over hun efficiëntie en gingen op zoek naar nieuwe manieren om hen te doden, die sneller en goedkoper zouden zijn en die ook een betere controle mogelijk maakten over de plaats waar de dood plaatsvond – gaskamers waren niet erg efficiënt als je je slachtoffers ver weg wilde hebben van nieuwsgierige ogen of als je wilde dat een of andere ziel ontdekte wat er op een bepaald moment gebeurde (wat in feite heel vaak gebeurde). De Endlösung kwam tot stand na een afschuwelijke ontmoeting tussen Hitler zelf en zijn hoogste assistenten, die resulteerde in de opdracht aan Eichmann om het transport van de geselecteerden naar het eindpunt te organiseren: vernietigingskampen, meestal in Duitsland, maar ook in Polen, Wit-Rusland.

De vernietigingskampen Auschwitz en Majdanek waren berucht om hun barbaarse behandeling van Joden. Meer dan een miljoen mensen, waaronder zeshonderdduizend kinderen, werden alleen al in deze concentratiekampen vermoord! De omstandigheden in het kamp lieten veel te wensen over; gevangenen hadden geen voedsel of water waar ze elke dag op konden rekenen, waardoor velen na verloop van tijd stierven door verhongering of uitdroging. Gruweldaden zoals prostitutie waren ook wijdverspreid, omdat sommige nazi’s het meer aanvaardbaar vonden als het door vrouwen dan door mannen werd gedaan. Gezien hoe zwak die gemarginaliseerde groepen zouden worden nadat ze tijdens hun opsluiting uit de eerste hand waren mishandeld.

Westerbork

Het kamp was een stad op zich en er waren meer dan 300 mensen die zo lang mogelijk wilden blijven. Het was hier beter dan in veel andere kampen. Natuurlijk was het hier alnsog geen pretje maar er waren wel een aantal voorzieningen zoals een ziekenhuis en een school.

Polen

De Joden in Polen zijn het best bekend om hun werk tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen ze te maken kregen met mishandeling en dood louter om wie ze waren.

Een metropool met een rijk cultureel leven dat door vele generaties voor hen is geleefd, was Warschau, waar drie-en-een-half miljoen Joden werden opgepakt uit getto’s in heel Europa. Maar bovenal waren er de deportaties die resulteerden in concentratiekampen zoals Auschwitz. Waar Anne Frank haar laatste dagen in leven doorbracht met het documenteren van wat er gebeurde op papier door middel van dagboekaantekeningen. Terwijl ze slechts 6 weken na 14 jaar leefde tot ze stierf in het kamp Bergen Belsen, dat op 15 februari 1945 door de Geallieerden werd bevrijd.

Overlevenden

Overlevenden spreken over de vreselijke behandeling die zij kregen toen zij terugkeerden naar hun steden nadat zij de nazi-concentratiekampen hadden overleefd. Overlevenden werden geconfronteerd met familieleden die er niet meer waren en met een regering die hen niet hielp en in de meeste gevallen niets voor hen deed. Van de 50.000 – 60.000 overlevenden keerde slechts één op de vijfhonderd levend naar huis terug en velen maakten moeilijke tijden door alvorens te emigreren of naar elders in Europa te verhuizen omdat dat veiliger was dan te blijven waar je je op dat moment tijdens de Tweede Wereldoorlog (1945) bevond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *